Op dit moment zien we eruit alsof we uren door de jungle hebben gelopen, want dat is ook zo. Jazeker, zelfs de steilste en meest onbegaanbare zwijnenpaadjes waren ons niet te gek! Hoewel we geen wilde beesten hebben gezien, weten we zeker dat het er stikte van de tijgers en de wurgslangen, en het was dus ook heel gevaarlijk. Jullie reizigers in het verre Oosten deinzen nergens voor terug! Het scheelt wel dat we hier 1500 meter hoog zitten (het heet hier dan ook de 'Cameron Highlands'), dat maakt dat het hier wat frisser is dan beneden.

Toen we ons door het oerwoud hadden heengeworsteld kwamen we terecht op de plaats waar 5,5 miljoen kopjes thee per dag worden geproduceerd. Heuvels vol velden met theestruiken, kilometer na kilometer. Echt super indrukwekkend, en het zag er eigenlijk eerder Europees uit dan tropisch. Engeland is de voormalige kolonisator hier, dat kun je merken aan plaatsnamen en aan het feit dat er scones worden geserveerd bij het kopje thee. Op de terugweg hadden we gelukkig een taxi, en de chauffeur bekende ons dat hij 5 kopjes thee per dag dronk. 'I like tea'.

Dit alles speelt zich af in Maleisie, waar wij ons ondertussen dus al bevinden. Ons vorige bericht sloot zich af met twijfelachtige verwachtingen, maar tot nu toe bevalt het ons hier super goed. Maleisie is heel anders dan Thailand, het is één grote melting pot van allerlei culturen, voornamelijk Maleiers (Zuid-Aziatische mensen, die ook Indonesie bevolken, en Maleis spreken in beide landen - zijn vooral islamitisch), Chinezen (spreken Mandarijn en zijn vaaktaoistisch) en Indiers (zijn meestal hindoeistisch en spreken: indiaas) (en kunnen lekker koken). De Maleiers zijn hier de baas, de meeste staten van de federatie zijn sultanaten. Maleisiers gaan er prat op dat zij zo een succesvolle samenleving zijn met al die verschillende mensen, maar volgens een ingewijde haten ze elkaar allemaal (had de barkeeper toch gelijk -maar we merken er niets van). Feit is in elk geval dat de Chinezen in Chinatown wonen, de Indiers in Little India en de rest elders, dat heet met een sociologisch begrip 'residential segregation'. Zie voor een interessant en realistisch model: Schelling (1977).

Ondertussen werd het de hoogste tijd dat wij naar de kapper gingen, en daarvoor hadden wij een Chineze kapper uitgekozen, wat resulteerde en een Chinees kapsel voor Laura en Jasper (zie photobucket: http://s750.photobucket.com/home/jasperenlaura/allalbums). Bij de knipbeurt hoorde een hoofdmassage van een halfuur, totale prijs: 7 euro pp. Best duur voor dit land! Want Maleisie is misschien iets rijker dan Thailand (veel aardolie, rubber enpalmolie), het leven is hier ongeveer net zo goedkoop.

De mensen zijn trouwens ook super aardig, maar zo aardig alsde Thaise mensenis niemand. In Nakhon Si Tammarat, de eerste stop van ons na de bounty-eilanden waarvandaan we de vorige keer verslag hebben gedaan, hebben we namelijk een nieuwe vriend gemaakt: Toon. We ontmoetten hem in een winkelcentrum, waar we op een spelcomputer gingen racen. Na een halfuurtje met ons te hebben gepraat, vroeg hij ons uit eten met zijn hele gezin! We werden bij ons hotel opgepikt met de auto, en hebben daarna de lekkerste wok gehad die wij ons kunnen herinneren. Toon benadrukte overigens dat het belangrijk is dat we niet zomaar bij vreemde mensen in de auto moesten stappen, want dat kan gevaarlijk zijn (Toon zelf was een christen, daarom zou hij nooit lelijke dingen doen).

Voor de komende hebben we onsschema overigens ook wat geconcretiseerd: we hebben een vliegticket geboekt van Singapore naar Noord-Thailand, van waaruit wenaar Laos willen reizen.