Inmiddels zijn jullie ontdekkingsreizigers begonnen aan de laatste etappe van de grote reis in de Oriënt: Indonesië! Jazeker, aan al het moois moet ooit een eind komen en zo kent onze reis ook een laatste etappe. Gelukkig duurt die nog ruim een maand! Voordat we jullie vertellen hoe het hier is brengen we eerst verslag uit van Cambodja, waar we de afgelopen maand zijn geweest.

Een bezoek van een backpacker aan Cambodja staat eigenlijk altijd in het teken van twee dingen: de verschrikkelijke recente geschiedenis van het land en de prachtige tempels die er tussen 500 en 1200 na Christus zijn gebouwd. Die eerste is bekend van de filmklassieker 'The Killing Fields' en de tweede van de -in iets mindere mate- klassieker ' Tomb Raider'. Wij hebben beide climaxen uitgesteld en zijn eerst gaan kijken hoe het strandleven is in dit sympathieke land. Daar hoort natuurlijk een rieten hutje op het strand bij - zie de fotos (klik hier)! Jammer alleen dat de stroom het slechts deed van 19.00 tot 23.00 dus werd het 's nachts zonder airco of ventilator een flinke oefening zweten voor ons in Sihanoukville.

In Kampot, een eind ten oosten van Sihanoukville, hebben wij per brommer een bezoek gebracht aan het Cambodjaanse platteland. Japperoo wordt intussen al een gevierd brommercoureur zullen jullie denken, en zonder losliggend grind is dat ook zeker waar! Maar toen we opeens een andere brommer moesten ontwijken bleek dit grind toch niet zo stabiel en zijn we dus even ‘afgestapt', zoals oom Bertel de snelheidsduivel het noemt. Maar maak je geen zorgen, Jasper heeft alleen zijn been een beetje gebrand aan de hete uitlaat. Staat best stoer! Aangekomen op het platteland werden wij door drie jochies van 13 die vloeiend Engels spraken meegenomen naar een verlaten grot, waar wij achter ze aan klommen langs hoge rotsen en door nauwe gaten, waar een gemiddelde Amerikaan zeker in was blijven steken. Later in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, zijn we even bij de kliniek langsgeweest om zeker te stellen dat we geen rabiës hebben opgelopen door vleermuispies in te ademen of vleermuispoep aan te raken - dat schijnt tenslotte te kunnen! Maar de arts verzekerde ons dat dat een fabeltje is.

En dan nu de ellende. Van 1975 tot 1979 heersten in Cambodja de Khmer Rouge, een communistisch regime onder leiding van Pol Pot. De verschrikkingen die zich in deze periode in Cambodja hebben afgespeeld, zijn te erg om je voor te kunnen stellen: ongeveer een kwart van de bevolking (2 miljoen mensen) is toen overleden. Een deel door ziekte of honger, maar een groot deel is slachtoffer geworden van een genocide tegen iedereen die niet in het perfecte plaatje paste van de zelfvoorzienende agrarische communistische heilstaat die de leiders voor ogen hadden. Hierbij kan je denken aan intellectuelen, dokters, docenten of gewoon mensen die een bril droegen. In Phnom Penh hebben wij de gevangenis bezocht waar duizenden mensen werden gemarteld omdat ze verdacht werden van antirevolutionaire activiteiten, en een eindje buiten de stad liggen de 'Killing Fields', waar ongeveer 20.000 mensen zijn vermoord en daar nog steeds in massagraven liggen. Hier zijn is vergelijkbaar met een bezoek aan Auschwitz. Ongelooflijk dus ook dat er dan backpackers rondlopen in een hemdje met daarop de tekst: 'don't take life too serious - it isn't permanent'.

Vanuit Phnom Penh hebben wij de karaokebus genomen naar Siem Reap, de stad die fungeert als voorportaal voor de tempels van Angkor. Deze tempels waren ooit onderdeel van de hoofdstad van het machtige Khmer-rijk (dit heeft niets met Pol Pot te maken), en liggen verspreid over vele vierkante kilometers. Hier hebben wij ons van onze calvinistische kant laten zien door drie dagen om vier uur op te staan om op tijd bij een mooie tempel te zijn voor de zonsopkomst. Dat heeft meer voordelen: het is dan nog lekker koel en je hebt de tempel voor jezelf - de bussen vol Chinezen en Japanners arriveren pas rond 9 uur. De sfeer in deze prachtige tempels is moeilijk te beschrijven, wij verwijzen je naar onze photobucket voor een impressie onder het motto 'een beeld zegt meer dan duizend woorden'.

Tot de volgende keer! Hopelijk zullen jullie verstandig stemmen, zodat wij bij terugkomst een mooi kabinet hebben met een capabele, betrouwbare premier en geen studentikoze schreeuwlelijk of een narcistische Christen zonder leiderschapskwaliteiten!