Onze paspoorten bulken uit van de visa en zijn nat van alle stempels, want we zijn alweer in het zevende land van onze reis: Cambodja. We hebben wat bezorgde vragen gekregen over ons reistempo, maar we kunnen jullie gerustellen dat iedere plaats de tijd krijgt die het verdient. Vietnam, waar we net zijn geweest, verdiende een kleine maand.

Na een koud welkom bij de grens (zie onze vorige blog), hebben we ons in Hanoi eerst geinstalleerd in een typisch backpackershostel met westers eten en een movie en pool room. Meestal vermijden we deze plekken, maar in deze vieze, chaotische stad was het een oase. We waren duidelijk niet de enigen die er zo over dachten, want in dit hostel zijn we heel veel mensen tegengekomen die we al een paar landen (en weken) eerder hadden ontmoet. Na dit gezellige weerzien hebben we een driedaags toeristentripje naar Halong Bay gemaakt. Dit is een groot gebied in de zee met heel veel spitse eilanden, een soort rotsachtige bergen die de zee uitsteken. Het was echt prachtig daar en het was ook heel handig dat drie dagen lang alles voor ons geregeld was! Als vee werden we van attractie naar attractie gesleept, met tussendoor overvloedige Vietnamese maaltijden. De eerste nacht sliepen we bovendien in een prachtig houten schip, temidden van de eilanden (zie onze photobucket; klik hier). Op de tweede dag bezochten we Monkey Island. Hier hebben we een aap gezien die een Chinees in zijn gezicht sloeg. Een foto van de aap, maar helaas niet van de klap, is ook te vinden op photobucket! Het mooiste van de hele trip was echter dat we gingen kajakken. Terwijl de meeste toeristen als eendjes achter elkaar aan roeiden, kajakten wij -avontuurlijk en sportief, zoals jullie ons kennen- een heel stuk de andere kant op en werden beloond met een prachtig uitzicht en doodse stilte. Tussen de spitse bergen klonken onze echo's wel tien seconden.

Terug in Hanoi zijn we onder andere naar het Hanoi Hilton gegaan, oftwel Hoa Lo. Dit is geen hotel, maar een gevangenis waar eerst tegendraadse Vietnamezen tijdens de Franse overheersing werden vastgehouden, en later Amerikaanse krijgsgevangenen. Het schijnt hier echt verschrikkelijk te zijn geweest (een bekende illustratie hiervan is John McCain, die hier geprobeerd heeft zelfmoord te plegen en dankzij de martelingen zijn armen niet meer omhoog kan doen). Dat het verschrikkelijk was tijdens de Franse overheersing werd uitgebreid duidelijk gemaakt in het museum met behulp van foto's, uitgemergelde poppen, martelwerktuigen en zelfs spookhuismuziek. Maar over de omstandigheden voor de Amerikanen waren ze een stuk positiever. Ons werd verzekerd dat ‘de jongens' er een enorm goede tijd hebben gehad: 'hoewel het natuurlijk vervelend is als je verwijderd bent van de mensen van wie je houdt, moet je hier nu eenmaal een tijdje blijven en proberen we er het beste van te maken'. De fotocollectie van dit deel van het museum bestaat uit foto's van glimlachende Amerikaanse soldaten die Kerst vieren, basketballen, gezellig gitaar spelen en behandeld worden door artsen. Propaganda zie je veel in Vietnam, niet alleen in de musea die wij bezocht hebben, maar ook langs de kant van de weg. Daar staan allemaal rood-gele borden met daarop allerlei waarschuwingen en adviezen van de overheid aan het Vietnamese volk. Uncle Ho's gezicht is ook op bijna iedere straathoek te vinden, in tegenstelling tot straatverlichting.

Voor we naar Vietnam gingen, kenden we eigenlijk alleen Hanoi en Saigon, maar in de 1700 kilometer tussen deze steden was er gelukkig ook veel interessants te zien. De eerste stop na Hanoi was Hué, waar we na een nacht in een heerlijk comfortabele slaaptrein kwiek uitstapten. Als voormalig hoofdstad van het land herbergt deze stad een prachtig en groot paleizencomplex, jammer alleen dat de Amerikanen een groot deel hiervan hebben platgebombardeerd. Ook hebben we hier onze Japanse kant laten zien door ons weer te laten verleiden door een georganiseerde trip, dit keer naar de gedemilitariseerde zone (DMZ). Dit gebied vormde tussen 1954 en 1976 de grens tussen Noord- en Zuid-Vietnam en er is ook veel gevochten in de oorlog. Ook zijn hier tunnels waar de Vietcong zich jarenlang schuilhield. Het is ongelofelijk dat mensen zo lang in zulke smalle, kleine, benauwde tunnels hebben gewoond; voor een aantal mensen uit onze bus was er simpelweg doorheen lopen al bijna niet te doen. Een oudere, ietwat corpulente, Noorse man kwam echt doorweekt van het zweet en met een wond aan zijn hoofd een kwartier later dan de rest buiten, en een Chineze mevrouw probeerde het niet eens. Zij was trouwens echt geweldig, want ze deed heel chic en toen we een keer onderweg stopten en er allemaal arme kinderen naar de bus kwamen, dirigeerde zij de kinderen allemaal om haar heen, zodat haar man haar als een soort van moeder Theresa op de foto kon zetten. Uiteraard hebben wij dit tafereeltje ook op foto vastgelegd, welke te vinden is op photobucket!

Vergeleken met de rest van Azië is het eten in Vietnam niet altijd even lekker. Dit bleek al helemaal toen we een keer op de markt gingen eten, met als doel ons te verdiepen in de Vietnamese cuisine authentique. Na plaatsgenomen te hebben op de gebruikelijke plastic kinderstoeltjes bestelden we wat loempia's, maar ongevraagd kregen we allerlei verschillende dingen voorgeschoteld. Genietend van een exotische salade zag Laura ineens iets bewegen tussen de groene blaadjes, namelijk een worm! En niet zomaar een wormpje, maar een superdikke, lange, bruine, slijmerige worm. Enigszins misselijk rekenden wij het exorbitante bedrag van zes dollar af (dit is zelfs vrij duur voor eten in een restaurant). Om voedselvergiftiging te voorkomen sloegen we snel aan het zelfdokteren met een flesje wodka in het trappenhuis van het nabijgelegen winkelcentrum.

Onze foto's van Hoi An, onze volgende stop, geven een mooie samenvatting van wat wij in deze stad gedaan hebben: achtereenvolgend zie je hoe Jasper en Laura eten, gemeten worden door een kleermaker, kleding passen, eten, gemeten worden, eten, kleding passen, eten and so on and so forth. Deze pittoreske stad staat niet voor niets bekend om zijn kleermakers en er zijn er zelfs zó veel dat hun aansporingen om iets bij hen te kopen het ‘Hey! Madam! Water?', ‘Sir! Tuktuk?' en ‘Hey madam! Buy something!' van straatverkopers bijna overstemt. (‘s Nachts, als Jasper alleen over straat gaat wordt het - op een fluistertoon: ‘Sir! Lady boom boom? No? Marihuana? Extacy? No? Listen sir... you want coke?') Ons bezoek aan Hoi An was weinig cultureel verantwoord, want verder zijn we alleen nog een paar keer naar het strand geweest, waar geweldige golven waren. Onze avonden brachten we door bij Mr. Kim, die ons met zijn kookkunsten er van overtuigd heeft dat Vietnamees eten ook heerlijk kan zijn. Ook trok de ambiance ons iedere avond naar zijn restaurant aan de rivier, waar onze ietwat narcistisch vriend (er hangen zelfs schilderijen van hem in zijn tent!) steevast op het terras te vinden was omringd door vele blikjes ‘333' bier.

Na een kort verblijf in Nha Trang, het Renesse van Vietnam, zijn we naar Dalat gegaan, een plaats in de bergen. Hier hebben we een ‘easy rider tour' gedaan, wat inhoudt dat je bij een Vietnamees achter op de motor gaat zitten waarmee je de hele dag rondrijdt door het supermooie landschap en af en toe stopt om interessante dingen te bekijken. Zo hebben we een prachtige waterval gezien en gezien hoe zijde gemaakt wordt. Onze chauffeurs/gidsen waren twee aardige jongens van onze leeftijd met een charmant gebrek aan kennis van de Engelse taal. Eén van hen kon tijdens het rondrijden niet stoppen met kletsen en hield hele verhalen waar geen enkel woord van te verstaan was. Hij kon ons ook niet zo goed verstaan, wat tot leuke gesprekken leidde: ‘What is his name?' ‘Jasper' ‘Jadeffers?' ‘Well, Jasper. Jas-per' ‘Japperoo?' ‘Yes, Jas-per' ‘Japperoo!'

Ondertussen zijn wel al een tijdje in Cambodja, maar daarover de volgende keer meer!

Liefs van Japperoo en Laura