Omdat we al gereisd hebben met vliegtuigen, auto's, treinen, brommers, bussen, tuktuks, jeeps en fietsen, besloten we voor de verandering de boot naar Laos te nemen. Vanuit het voormalige heroine-bolwerk Huay Xai hebben we een longtail boat, die verbazingwekkend veel lijkt op een lange Nederlandse woonboot, naar Luang Prabang genomen. Deze reis duurt twee volle dagen en is dus veel langzamer dan de bus, maar op deze manier heb je een prachtig uitzicht - en natuurlijk alle tijd om ervan te genieten. Er werd ook goed ingespeeld op onze westerse consumptiedrang; rond lunchtijd voer de boot ineens naar de oever om een dozijn kinderen met manden vol ‘cheapy coke!' en ‘cheapy beer!' de hongerige backpackers te laten voeden. Het was mooi om te zien dat de westerse backpackers meteen bij vertrek allerlei ipods, boeken, speelkaarten en tassen vol eten tevoorschijn haalden, terwijl de ‘locals' twee dagen lang niets anders deden dan voor zich uit staren. Twee dagen! De paar Laotianen die we aan de oevers van de rivier hebben gezien, hielden zich graag bezig met goudzoeken en water drinken uit de bruin/grijze Mekong.

Aangekomen in Luang Prabang waanden wij ons een beetje in Europa. Laos is een voormalige Franse kolonie en dat is goed te zien in het oude centrum, die volledig op de Unesco Werelderfgoedlijst staat. We waren er precies op het juiste moment, want midden april wordt in deze regionen nieuwjaar gevierd, wat traditiegetrouw gebeurt door de stad te veranderen in één groot watergevecht. Wij waren met ons waterpistool (zie http://s750.photobucket.com/home/jasperenlaura/allalbums, map ‘Laos') eigenlijk geen partij voor de Laotianen die met emmers water langs de kant van de weg stonden. Verder zijn we ook heel sportief geweest in Luang Prabang. Ruim 30 kilometer buiten de stad is namelijk een prachtige waterval waar alle luie toeristen naartoe gaan in tuktuks, maar wij hebben het hele eind gefietst! En terug! Het was heel mooi om door allemaal kleine dorpjes te fietsen en enthousiast begroet te worden door langsfietsende schoolkinderen, die hun Engels oefenden door ‘Hello!', ‘What is your name!' en ‘Thank you!' (?) naar ons te roepen. De laatste 15 kilometers van de heenreis waren bijna volledig heuvelopwaarts, dus toen we aankwamen op onze bestemming zijn we meteen de paradijselijke waterval in gesprongen.

Laos is één van de 15 armste landen ter wereld, maar in de steden merk je dat eigenlijk niet. De straten en huizen zijn doorgaans beter onderhouden dan in Thailand en de prijzen liggen ook een stuk hoger. Tijdens onze mountainbiketocht en toen we de bus van Luang Prabang naar de hoofdstad Vientiane namen, reden we wel langs allemaal vrij primitieve rieten huisjes, maar zagen we ook veel grote villa's. Het duidelijkste teken van armoede is misschien wel het bijna volledig ontbreken van gezondheidszorg. Zelfs in de steden zie je nauwelijks oude mensen, met uitzondering van oude dikke Duitse mannen, meestal in het gezelschap van een jong Laotiaans meisje of jongen.

Vientiane heeft als hoofdstad van een communistische staat niet zo heel veel indruk op ons gemaakt. Het lijkt een beetje op Assen volgens Jasper. Hier en daar staat een communistisch ogend bouwwerk, maar dit wordt afgewisseld met kleine winkeltjes en huisjes. Verder hebben de Laotianen in navolging van hun voormalige koloniale bezetters een soort Champs Elysées aangelegd die gedeeltelijk langs braakliggend terrein loopt, en er staat ook een op de Arc de Triomphe geïnspireerd bouwwerk dat zij hebben gegoten uit cement dat door de VS (de kapitalistische vijand) gedoneerd was om een vliegveld mee aan te leggen. Daar moet de nationale trots aan ontleend worden! Maar hoewel niet indrukwekkend, is Vientiane wel een erg rustige en gemoedelijke stad, net als Luang Prabang. Voor deze hoek van de wereld is dat best bijzonder. Een enorm contrast met Hanoi bijvoorbeeld, waar we nu zijn.

Zelfs als je Bangkok gewend bent met al haar chaos, smog en grootstedelijke viezigheid, verbaas je je nog over Hanoi. Hier worden bijvoorbeeld echt alle verkeersregels genegeerd en heeft toeteren geen zin meer omdat iedereen altijd zijn claxon ingedrukt houdt. In Peking zijn er 10 miljoen fietsen (volgens Katie Melua) maar hier zijn 100 miljoen brommertjes (volgens ons). Een degelijke sandwich is onmogelijk te vinden, er zijn alleen zwartgeblakerde holen in de muur waar Vietnamezen op kinderkrukjes soep met glibberige witte ballen eten. Het was heel interessant en indrukwekkend om hier een paar dagen rond te lopen, maar morgen vertrekken we op een toeristentripje naar Halong Bay waar ze duizenden prachtige eilanden schijnen te hebben, en daarna vertrekken we met de trein naar het zuiden. Voor we weggaan brengen we natuurlijk nog wel even een groet aan Uncle Ho (Ho Chi Minh) in zijn mausoleum.

Om te testen of jullie onze blog goed lezen en al wat begrijpen van de werkwijze in communistische Aziatische landen, hebben wij de volgende quizvraag: Waarom doet de bus van Vientiane naar Hanoi (zo'n 800 km) er ruim 26 uur over?
a.De bus wordt getrokken door koeien
b.Zoals gewoonlijk wordt er karaoke opgezet in de bus. De chauffeur op dit traject is een echte karaoke-liefhebber en zet af en toe de bus aan de kant om enthousiast mee te jammeren.
c.Het is hier heel gevaarlijk vanwege alle bandieten en door de taalbarrière duren de overvallen best wel lang
d.De bus vertrekt om 19.00, waardoor deze rond 02.00 bij de Vietnamese grens aankomt. De grens is gesloten ‘s nachts, waardoor we moeten wachten tot deze om negen uur ‘s ochtends opengaat. Inderdaad, de bus staat gewoon zeven uur stil. Dit is geen uitzonderlijke situatie: de bus van Vientiane naar Hanoi vertrekt iedere dag om 19.00.

Het goede antwoord is d! Het kan trouwens nog veel erger: een paar Britten die in een andere bus bij de grens aan het wachten waren, zaten in een lokale bus, die zo overvol was dat zij de hele reis op de vloer van de bus moesten zitten.
Wij waren trouwens niet de enigen die niet zo uitgeslapen waren bij de Vietnamese grens. Twee maal probeerden verschillende douanebeambten het paspoort van een 1.90 meter lange Noorse jongen met lang haar aan Laura terug te geven (ze weigerden in eerste instantie zelfs om het paspoort aan hem te geven toen hij zei dat hij dat was op de foto). De pasfoto in Laura's paspoort vonden ze daarentegen sprekend lijken op onze andere Noorse vriend, die hoogblond is en de zijkanten van zijn hoofd kaalgeschoren heeft.